Vandaag alvast wat broeken uit mijn kast gepast. Het antwoord is ‘nee’. Dat twitterde ik afgelopen maandag. Ik had echt al het gevoel heel veel dunner te zijn en het lijkt of ik al een eeuwigheid bezig ben met afvallen. Ik krijg een soort haat-liefde verhouding met dit dieet. Doe mij maar weer eens een lekkere boterham met oude brokkelkaas. Maar swoh, ik ben wel weer een kilo kwijt.

Het was afgelopen twee weken heel fijn om van verschillende kanten te horen dat het onzin was dat ik moest afvallen. ‘Je bent toch goed zo.’ Dank jullie wel. Tot iemand het zo formuleerde: ‘Waarom moet jij afvallen, ik weeg evenveel als jij.’ Oeps, hoop nu maar dat ik niet heel veel mensen beledigd heb door te schrijven dat ik 77 kilo (voor mij) echt heel veel te zwaar vind. Een mastodont, schreef ik volgens mij. Oei.

Liefde

De liefde kant van het dieet zit er in dat ik veel bewuster ben van wat ik eet. Genieten van een appeltje. Uitzien naar een taaitje bij de koffie. Er staan groentes op het programma die ik in jaren niet heb gegeten maar heerlijk zijn. Honger maakt rauwe bonen zoet. Alles is lekker. Ik kijk echt uit naar de volgende maaltijd. Ik voel nu al dat ik gewicht ben kwijt geraakt. Heb zelfs een riem in mijn broek gedaan. Beetje overdreven, dat dan weer wel, maar het gebaar voelt goed. Ik zie uit naar de dag dat mijn kledingkast zich ontsluit en een soort van kledingwinkel wordt.

Haat

De keerzijde is dat ik het vaak ontzettend koud heb, me soms gewoon slap voel, genoeg heb van al dat water drinken en naar het toilet gaan. ’s Avonds kan ik echt honger hebben. ‘Laat de leeuw maar brullen,’ zegt Sonja in haar boekje. ‘Dan weet je dat je een goede lijndag hebt.’ Daar hou ik me dan maar weer aan vast. Het is ook vervelend dat je lichaam zelf bepaald waar het gewicht gaat verliezen. Ik zie nu al dat mijn gezicht magerder wordt. En dat is nu net iets wat ik niet kan gebruiken. Ik weet nog dat in de tijd dat het dieet van Sonja een hype was, ik de volgers kon herkennen aan hun typische dunne koppie. Een Sonja-Bakker-Bekkie noemde ik dat. Herken je het? Ik ga er nu helaas ook een krijgen. Ik vind ook het lastig dat ik aankomende zaterdag jarig ben. Hoe moet dat dan? En hoe leuk wordt het nog als ik geen taart, hapjes en wijn mag? Daar moet ik echt nog iets op vinden.

Tips

Een vriendin stuurde me het basisboek afvallen van Juglen Zwaan. Meer dan 100 tips. Een complete handleiding hoe je blijvend gezond slank kunt worden. ‘Misschien zit er nog een tip voor je tussen’, schreef ze. Dit schreef ik terug.  “Ik ontvang zojuist je E-book met afvaltips. Ik heb het even doorgewerkt en er is eigenlijk niks nieuws onder de zon. Hij begint wel goed: ‘diëten moet je volhouden en zijn niet leuk (zooooo waar!) en daarom moet je werken aan je levensstijl en gewoontes.’ Voor mij zit daar een volgorde in: eerst diëten om op gewicht te komen en vervolgens op gewicht blijven door toch die levensstijl en gewoontes aan te pakken. En in mijn geval geloof ik dat er niet eens zoveel mis is met mijn gewoontes maar meer dat ik veel ben aangekomen toen mijn schildklier het begaf en dat het super moeilijk is om dat gewicht weer kwijt te raken als er gewoon balans is tussen wat er in gaat en wat je verbrandt. Afvallen is toch echt minder eten dan je verbruikt.

Maar verder over dat E-book; vervolgens komt de eetpolitie weer om de hoek. Je móet biologisch, de vijand zijn koolhydraten en alles wat er op lijkt. Verban het brood en alle granen in de wereld. Geen kraanwater meer want, dat is pas gevaarlijk. Alcohol is de duivel, en als klap op de vuurpijl wordt duidelijk dat alleen een glutenvrij leven je gelukkig maakt en dat alles met het woord ‘oer’ erin waardevol is. Weg ermee. Laat mij maar een beetje Sonja-en. Nog 6,5 kilo te gaan en dan doen we weer normaal.”

Dat is nu dus nog 5,5 kilo. Wie heeft er wel goede tips? Bijvoorbeeld over hoe ik mijn verjaardag door kan komen zonder helemaal de fout in te gaan.