Deze week had ik meerdere confronterende momenten. Waar ik me vorige week nog afvroeg of ik eigenlijk wel een probleem van mijn gewicht moest maken, ben ik er nu wel keihard van overtuigd dat er iets moet gebeuren. Dit kan zo echt niet.

De pijnlijkste (letterlijk en figuurlijk) confrontatie vloeide voort uit mijn deelname aan een tennistoernooi. Ik had er echt zin in. Gezellig een aantal dubbelpartijen spelen met Theo, net zoals vroeger, 9 kilo geleden. Nog mijn dik-zijn ontkennend, pak ik mijn tennisoutfit. Ik wil mijn sport BH aantrekken maar dat gaat niet. Je leest het goed; het gaat niet. Tanden op elkaar en met vereende krachten weet ik de haakjes te sluiten. Ik zit gevangen in mijn eigen BH. Ademhalen is moeilijk en bobbels met overtollig vlees puilen er aan alle kanten uit. Snel mijn favoriete tennisshirt eroverheen. Ik kijk in de spiegel en schrik me dood. Ik lijk wel zo’n oude vrouw waarbij de kipfiletjes op de rug boven en onder de veel te strakke BH uitpersen. Het T-shirt zit overigens ook kneiterstrak over mijn bollende buik Dat was eerder echt niet zo. Snel een ander T-shirt aan. Ik heb een nieuwe gekocht van de Dam tot Dam wandeling. Maat L. Maar die is wat kort dus ik moet een lang hemd eronder ter voorkoming van het showen van een blubberbuik tijdens het serveren. Bah allemaal.

De volgende confronterende momenten kwamen toen de foto’s van een reünie, die eind augustus had plaatsgevonden, binnendruppelden. Het was die dag prachtig weer geweest en het feest werd buiten gehouden. Ik had goed nagedacht over wat ik aan kon trekken en had gekozen voor een alles verhullend tuniekje. Dacht ik. Op de foto’s zag het er heel anders uit. De gladde zijdeachtige stof deed op de foto’s denken aan een synthetisch oma-achtig werkschort. En zo zag het model er trouwens ook uit. Moeke in haar schort, elke vetrichel zichtbaar. Om mij heen allemaal vrouwen in frivole jurkjes. Jurkjes die ik ook heb hoor, maar in de kast, bij de rest van de kleren die niet passen.

De noodzaakbeleving om van de extra kilo’s af te komen begint groter en groter te worden. Nu nog een goed plan.

 

Tot volgende week.

 

p.s. Ik woog vanochtend 77,4 kg.

 


 

Wat vooraf ging:

Stiekem, of eigenlijk helemaal niet stiekem, hoop ik dat het wandelen me een slank en superstrak lichaam geeft. Natuurlijk weet ik heel goed dat het zo niet werkt. Maar toch hé, elke woensdag sta ik verwachtingsvol op de weegschaal. En hoe pijnlijk ook, de resultaten laat ik wekelijks lezen.

Datum Gewicht De feiten
23-9-2015 77,2 kg Laatste weging
12-8-2015 77 kg Start van een wekelijks verslag
1-6-2015 77,5 kg Start wandel-streak.
1-3-2015 73 kg Stop met eetbeperkingen. Ben het zat. Val niets af.
1-1-2015 73 kg Ik sport gemiddeld 3 x per week. Houd me strikt aan een max van 1500 Kcal per dag en val geen gram af.
1-9-2014 75 kg Start beklimming Kilimanjaro
15-8-2014 75 kg Diagnose: zeer slecht werkende schildklier. Ik krijg medicijnen die snel opgehoogd worden vanwege naderend vertrek naar Afrika.
7-8-2014 73 kg Train elke dag. Voel me slecht en uitgeput. Overtraind? Tijd voor een bezoek aan de dokter.
1-6-2014 70 kg Ik sport intensief als voorbereiding op de Kilimanjaro, eet voorzichtig i.v.m. darmproblemen en omdat ik me niet lekker voel maar word steeds zwaarder. Door het stoppen met roken?
8-1-2014 66 kg Gestopt met roken
1-1-2014 66 kg Ik sport elke dag: hardlopen, bootcampen, tennissen, wandelen, fitcircuit