Er zijn van die berichten die je als wandelaar meteen rechtop doen zitten. Dit is er zo één: het King Charles III England Coast Path is officieel geopend. Een kustpad van ruim 4300 kilometer, dat Groot‑Brittannië bijna helemaal rond leidt. Het langste kustwandelpad ter wereld. Een echte uitdaging om alles te wandelen, of een kans om de mooiste stukjes te beleven.
Langste kustpad ter wereld
Toen ik het nieuws las, zag ik mezelf meteen weer lopen langs die ruige kliffen, de eindeloze stranden, de kleine kustdorpjes waar je eigenlijk voor altijd wilt blijven. Ik heb in de afgelopen jaren verschillende delen van de Britse kustpaden bewandeld — van het iconische South West Coast Path tot kleinere, minder bekende stukken. Elk pad had zijn eigen karakter, maar altijd datzelfde gevoel van vrijheid, wind in je haren en de zee die je begeleidt. En vooral: niet kunnen verdwalen, want gewoon een kwestie van de zee aan je linker- of rechterhand houden.
En nu… zijn al die losse stukken samengevoegd tot één groot, samenhangend pad. Een lint dat het eiland omarmt.
Een koninklijke opening
Koning Charles opende het pad onlangs officieel, wandelstok in de hand, bij de beroemde Seven Sisters in East Sussex. Onder een strakblauwe lucht liep hij symbolisch twee kilometer van de route.
Een project van jaren
Wat ik bijzonder vind, is hoeveel werk er in dit pad is gaan zitten. Niet alleen het verbinden van bestaande routes, maar ook het aanleggen van 1600 kilometer nieuwe paden, het opknappen van de rest, het bouwen van bruggen en plankieren, en zelfs het aanpassen van wetgeving zodat meer kust toegankelijk werd voor het publiek.
Dat betekent dat plekken die jarenlang verboden terrein waren (denk aan: duinen, kliffen, verborgen strandjes) nu open zijn voor wandelaars. Dat idee alleen al maakt me blij.
Wat dit pad voor mij betekent
Voor mij is wandelen langs de Britse kust altijd een combinatie geweest van avontuur en rust. Je loopt letterlijk aan de rand van het land, over eeuwenoude paden, met de elementen om je heen. Soms voelt het alsof je even uit de tijd stapt.
Het idee dat dit nu één doorlopend pad is, maakt het nog aantrekkelijker. Niet omdat ik per se alle 4300 kilometer in één keer wil lopen (al… wie weet ooit), maar omdat het een uitnodiging is. Een uitnodiging om terug te keren, nieuwe stukken te ontdekken, oude favorieten opnieuw te beleven.
Een uitdaging voor velen — en een droom voor mij
Ik weet zeker dat dit pad een nieuwe plek krijgt op talloze bucketlists. En terecht. Het is een route die je niet alleen fysiek uitdaagt, maar je ook meeneemt door landschappen, verhalen en gemeenschappen die je anders nooit zou leren kennen.
En ik?
Ik voel het alweer kriebelen. Mijn wandelschoenen staan klaar. Mijn rugzak weet de weg. En Groot‑Brittannië lonkt — met een pad dat nu nog langer, mooier en betekenisvoller is geworden.
Misschien wordt dit wel het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn wandelverhalen.
Geef een reactie